Dysleksja to specyficzne trudności w uczeniu się.

Spośród rożnych rodzajów trudności w uczeniu się wyróżnia się podłożem specyfiki zaburzeń. Jest zaburzeniem o podłożu językowym, uwarunkowanym konstytucjonalnie. Cechuje się niewystarczającymi zdolnościami przetwarzania fonologicznego.
W dysleksji, przejawiane trudności. są najczęściej niewspółmierne do wieku życia oraz poziomu innych zdolności poznawczych.
Dysleksja charakteryzuje się różnymi trudnościami w odniesieniu do różnych form komunikacji językowej. W dysleksji występują trudności w czytaniu, trudności w opanowaniu sprawności w zakresie czynności pisania i poprawnej pisowni.

We wczesnym dzieciństwie możemy obserwować różnego rodzaju trudności w funkcjonowaniu dziecka, które mogą sugerować ryzyko wystąpienia dysleksji.

Specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu ujawniają się dopiero w szkole, podczas gdy już w okresie przedszkolnym można zauważyć objawy, które cechują tzw. dzieci ryzyka dysleksji.

Są to:

  • opóźniony rozwój mowy;
  • mała sprawność i koordynacja ruchów podczas zabaw ruchowych, samoobsługi, rysowania i pisania (brzydkie pismo);
  • wadliwa wymowa, trudności z wypowiadaniem złożonych słów, błędy gramatyczne;
    trudności z różnicowaniem głosek podobnych oraz z wydzieleniem sylab, głosek ze słów i ich syntezą;
  • trudności z wykonywaniem układanek i odtwarzaniem wzorów graficznych;
    oburęczność;
  • mylenie prawej i lewej ręki;
  • trudności w czytaniu pomimo dobrej inteligencji oraz braku zaniedbania środowiskowego i dydaktycznego;
  • trudności z opanowaniem poprawnej pisowni: pismo zwierciadlane, mylenie liter podobnych pod względem kształtu (p-b-d-g), liter odpowiadających głoskom zbliżonym fonetycznie, opuszczanie liter, błędy ortograficzne pomimo znajomości zasad ortografii.

Zauważanie takich objawów i udanie się do specjalisty często pomaga uniknąć późniejszych problemów w szkole. Na podstawie wyników badania można będzie dobrać właściwy rodzaj terapii, która pomoże dziecku wyrównać braki.